Brief aan school

Nu ik actief ben als voorlichter bij het COC Nijmegen werd ik ook nieuwsgierig naar wat het COC doet in mijn eigen omgeving. Toevallig wist ik dat er een team COC Twente/Achterhoek bestond en dat wanneer er ook maar iets gebeurd op dit vlak in Aalten, zij de aanstichters moesten zijn.

Nu zeg ik heel eerlijk: toen ik zelf nog op de middelbare school zat, heb ik nooit iets gemerkt van dergelijke belangenorganisaties. Ik had vaak het idee dat ik er volledig alleen voor stond en voelde ook vanuit de school weinig begrip. Des te groter was mijn verbazing dan ook toen de contactpersoon van COC Twente/Achterhoek mij vertelde dat zij al zo'n 4 jaar voorlichten op de VMBO-locatie van mijn middelbare school! Hoe is dit mogelijk? Waarom kwamen ze wel op die locatie maar niet op de locatie waar ik op gezeten heb? 

Ik had destijds best een fatsoenlijke voorlichting kunnen gebruiken over waar ik aan begonnen was. Met een digitale bedreiging, veel scheldwoorden en minachtende blikken op zak, was het best fijn geweest als 'lotgenoten' mij verteld hadden dat het 'allemaal wel goed zou komen'. Laat ik eerlijk zijn: ik vond het fantastisch om te horen dat ze tenminste nog wel op één locatie van mijn middelbare school komen. Maar, waarom niet op mijn eigen locatie? De contactpersoon mailde zelfs: 'Ja, op de één of andere manier komen we er gewoon niet binnen.' 
 
Ik heb jaren voor de gelijkheid op die school gevochten. Ik organiseerde 3 succesvolle Paarse Vrijdagen (een nationale dag waarbij men stilstaat bij homofoob geweld) en weigerde om in de schaduw te leven. Men moest en zou weten dat ik bestond! Dat er dan niet eens voorgelicht wordt, terwijl COC dit dolgraag wil doen, dat deed pijn. 

En precies daarom stuurde ik 10 minuten geleden een e-mail(tje) naar het volledige schoolbestuur om eens verhaal te halen over deze situatie. Ik legde uit in welke mate het mij vroeger had kunnen helpen, hoe gek het is dat er niet allang voorlichting gegeven wordt en wat voorlichting precies inhoudt. 

Ik schreef onder andere:´Ik ben Derek Westervelt. Ik heb gedurende mijn jaren in de onderbouw de nodige kogels moeten ontwijken. Zo was ik vanaf de allereerste schooldag al 'de homo', werd ik digitaal met de dood bedreigd en kon ik nooit ongestoord een gang oversteken. Ik voelde me vaak ellendig en had vaak het idee er alleen voor te staan. Jarenlang zag ik 'afwijken' van de standaard als een slecht iets, een tekortkoming. Gelukkig heb ik de laatste paar jaren van mijn tijd op de middelbare school geleerd dat dit absoluut niet het geval is. Ik begon te schrijven voor de HARRY, mijn foto is nog steeds te vinden in de hal bij de vergaderkamer, kleedde me volledig naar eigen voorbeeld (en niet zonder respons..) en greep iedere gelegenheid aan om op een podium te staan. Ik had voor het eerst in jaren het gevoel dat ik zelfs op mijn school mijzelf kon zijn zonder dat ik na school opgewacht zou worden om in elkaar geslagen te worden. Een gedachte die mij tot klas 3 wel regelmatig de stuipen op het lijf gejaagd heeft, ook al werd ik vooral psychisch gepest.´

Nu zit er niets anders op dan afwachten. Maar, mocht het me allemaal toch iets te lang duren, dan zal ik ook niet terugschrikken voor een persoonlijk bezoekje. Gewoon, babbelen. Als volwassen mensen onder elkaar. To be continued! 

- xo Derek

Deel: